نهج البلاغه

[ 293 ]

126 سخنى از آن حضرت ( ع ) هنگامى كه او را مورد عتاب قرار دادند كه چرا عطايا را به تساوى تقسيم مى‏كند .

آيا مرا فرمان مى‏دهيد كه پيروزى را طلب كنم ، به ستم كردن بر كسى كه زمامدار او شده‏ام ؟ به خدا سوگند ، چنين نكنم تا شب و روز از پى هم مى‏آيند و در آسمان ستاره‏اى از پس ستاره ديگر طلوع مى‏كند . اگر اين مال از آن من مى‏بود ، باز هم آن را به تساوى به ميانشان تقسيم مى‏كردم . پس چگونه چنين نكنم ، در حالى كه ، مال از آن خداوند است .

سپس ، فرمود :

بخشيدن مال به كسى كه حق او نباشد ، خود گونه‏اى تبذير و اسراف است كه بخشنده را در اين جهان بر مى‏افرازد و در آن دنيا پست مى‏سازد . در ميان مردم مكرّمش مى‏دارد و در نزد خدا خوار مى‏گرداند . هركس دارايى خود را بيجا صرف كند و به نااهلش ببخشد ، خداوند از سپاسگزارى آنها محرومش گرداند . آنان به جاى او ،

ديگرى را به دوستى خواهند گرفت و اگر روزى او را حادثه‏اى پيش آيد و به ياريشان نياز افتد ، آنها را بدترين ياران و سرزنش كننده‏ترين كسان خود خواهد يافت .

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده