نهج البلاغه

127 سخنى از آن حضرت ( ع ) خطاب به خوارج

اگر گمان آن داريد كه من خطا كرده‏ام و گمراه شده‏ام ، پس به چه سبب همه امت محمد ( صلى اللّه عليه و آله ) را به گمراهى من ، گمراه مى‏شمريد و آنان را به خطايى كه من كرده‏ام ، بازخواست مى‏نماييد و به گناهى كه من مرتكب شده‏ام به كفر نسبت مى‏دهيد ؟ شمشيرهاى خود را بر دوش نهاده ، بر سر بيگناه و گناهكار فرود مى‏آوريد و گناهكار و بيگناه را با هم در مى‏آميزيد . و خود مى‏دانيد ، كه رسول اللّه ( صلى اللّه عليه و آله ) كسى را كه مرتكب زناى محصنه شده بود ، سنگسار نمود . سپس ، بر او نماز كرد و ميراثش را به كسانش داد . قاتل را كشت و ميراثش را به كسانش داد . دست دزد را بريد و زناكار غير محصن را تازيانه زد ولى ، سهمى را كه از غنايم نصيبشان مى‏شد به آنان پرداخت و رخصت داد كه با زنان مسلمان ازدواج كنند . رسول الله (

[ 295 ]

صلى اللّه عليه و آله ) آنان را به سبب گناهى كه مرتكب شده بودند ، مواخذه كرد و حدّ خدا را بر ايشان جارى ساخت ولى از سهمى ، كه اسلام برايشان معين كرده بود منعشان ننمود و نامشان از ميان مسلمانان نزدود .

شما بدترين مردم هستيد ، از كسانى كه شيطان به هر سو كه خواهد آنان را مى‏كشاند و گمراه و سرگردان مى‏سازد . بزودى دو گروه به سبب من هلاك شوند .

يكى ، دوستى كه در دوستى من افراط كند و اين دوستى او را از راه حق دور سازد و ديگر ، دشمنى كه در دشمنى من افراط كند و دشمنى با من او را از راه حق دور سازد .

بهترين مردم كسانى هستند كه راه ميانه را برگزيدند ، پس همراه آنان باشيد ، همراه جماعت بزرگتر . ( 1 ) زيرا دست خدا با جماعت است و از تفرقه حذر كنيد ، زيرا كسانى كه از جماعت كنارى مى‏گيرند طعمه شيطان‏اند مانند گوسفندى كه از گله جدا مى‏افتد و گرگ او را بر مى‏درد .

آگاه باشيد ، هر كه مردم را به اين شعار ( 2 ) دعوت كند ، بكشيدش اگر چه زير اين عمامه باشد .

آن دو حكم به داورى پرداختند تا آنچه را كه قرآن زنده داشته است زنده دارند و آنچه را ميرانيده است بميرانند . زنده داشتن قرآن ، گرد آمدن است بر آنچه حكم كرده و ميراندن قرآن ، جدا شدن از احكام آن است . اگر قرآن ما را به جانب ايشان كشاند ، از ايشان پيروى مى‏كنيم و اگر آنان را به جانب ما كشاند ، بايد كه از ما پيروى كنند .

اى نابكاران ، من كار بدى نكرده‏ام و شما را در كارتان فريب نداده‏ام و به اشتباه نينداخته‏ام . بزرگان شما دو مرد را برگزيدند و ما از آن دو پيمان گرفتيم كه از قرآن تجاوز نكنند ، ولى ، آن دو گمراه شدند و حقيقت را ، با آنكه به چشم مى‏ديدند ، رها كردند . ميلشان به ستم بود و به ستم گراييدند . ما پيش از آن كه رأى ناصواب خود را آشكار كنند و حكمى ظالمانه دهند از ايشان پيمان گرفته بوديم كه در حكميت حق و عدالت را رعايت كنند .

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده