نهج البلاغه

[ 305 ]

132 خطبه‏اى از آن حضرت ( ع )

سپاس مى‏گويم او را ، بر آنچه بستد و بر آنچه عطا كرد و بر هر احسان كه نمود و بر هر امتحان كه فرمود . از درون هر پنهان آگاه است و هر رازى در نزد او آشكار است به هر چه در دلهاست داناست و هر چه كه چشمان ، دزديده ، در آن نگرند مى‏داند .

شهادت مى‏دهم كه خداوندى جز او نيست و محمد ( صلى اللّه عليه و آله ) برگزيده و مبعوث از سوى اوست . شهادتى كه در آن نهان و آشكار و دل و زبان موافق باشند .

و از اين خطبه

به خدا سوگند ، سخنى است به جد ، نه بازيچه ، سخنى است راست ، نه دروغ و ،

آن سخن مرگ است ، كه چاووش آن بانگ دعوت خود به گوش همه رسانيد و ساربان خدا خوانش ( 1 ) مسافران را با شتاب فراخواند . پس به بسيارى مردمان فريفته نشوى ، كه خود به چشم خود ديدى آن را كه پيش از تو بود ، مالها اندوخت و از درويشى برحذر بود و با آرزوى دراز و دور انگاشتن مرگ ، از عاقبت امر ايمن زيست ، چگونه مرگ او را فرو گرفت و از وطنش بركند و بر تخته‏هاى تابوت نشاند و مردم تابوت او را از يكديگر مى‏گرفتند و بر دوشها مى‏نهادند و با سر انگشتان نگه مى‏داشتند .

آيا آن كسانى را كه آرزوهاى دور و دراز در دل داشتند و بناهاى بلند و استوار برمى‏آوردند و مال فراوان گرد مى‏آوردند ، ديدى ، كه خانه‏هايشان گورهايشان شد و هر چه گرد آورده بودند تباه گرديد و اموالشان به ميراث‏خواران رسيد و زنانشان نصيب ديگران شد ؟ نه ياراى آنكه بر حسنات خويش بيفزايند و نه توان آنكه از گناهان پوزش خواهند .

هركس تقوا را شعار قلب خود سازد ، در اعمال خير بر ديگران پيشى گيرد و كارش موجب رستگاريش گردد . خيرى را كه از پرهيزگارى حاصل مى‏كنيد غنيمت شماريد و براى رسيدن به بهشت كارى در خور آن كنيد . زيرا دنيا را نيافريده‏اند كه سراى جاويدان شما باشد ،

بلكه گذرگاهى است و بايد از آن توشه برگيريد ، براى سرايى كه در آن قرار خواهيد گرفت .

پس براى سفر بشتابيد و مركبان را حاضر آوريد كه زمان جدايى در رسيده است .

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده