نهج البلاغه

[ 321 ]

142 سخنى از آن حضرت ( ع )

كسى كه نه بجا و نه بحق ، به كسى كه سزاوار احسان نيست ، احسان كند ، جز ستايش مشتى فرومايه و ثناى جماعت اشرار و نادانان بهره‏اى نخواهد برد . آن هم تا زمانى كه ، احسانش در حق ايشان بر دوام باشد . براستى چه دستى بخشنده دارد ولى از انفاق در راه خدا بخل مى‏ورزد .

كسى كه خدا به او مال و خواسته‏اى ارزانى داشته ، بايد كه به خويشاوندان برساند و مهمانيهاى نيكو دهد و اسيران و گرفتاران را از بند برهاند و به فقيران و وامداران چيزى عطا كند . و تا ثوابى حاصل كند ، خود شكيبايى ورزد و حقوقى را كه به گردن دارد ، ادا نمايد و با سختيها بسازد . دست‏يافتن به اين خصلتها ، در دنيا سبب شرف و بزرگى و درك فضايل آخرت شود . [ اگر خدا بخواهد . ]

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده