نهج البلاغه

167 خطبه‏اى از آن حضرت ( ع ) پس از آنكه به خلافت با او بيعت كردند ، جمعى از صحابه او را گفتند ، چه شود اگر كسانى را كه بر عثمان شوريدند ، كيفر دهى ؟ على ( ع ) فرمود :

اى برادران ، من از آنچه شما مى‏دانيد بى‏خبر نيستم . ولى مرا چه توانايى است ،

در حالى كه شورشگران در نهايت توانايى هستند . آنان بر من چيره شده‏اند و ما را در برابر آنها قدرتى نيست . اينان جماعتى هستند كه بندگان شما به ياريشان برخاسته‏اند و اعراب باديه‏نشين هم به آنها پيوسته‏اند . و خود در ميان شما هستند و هر آزار كه خواهند بر شما روا دارند . آيا بر آنچه خواستار آن هستيد ، تواناييتان

[ 399 ]

هست ؟ اين كار از گونه كارهاى عصر جاهليت است و شورشگران نيز بى‏يار و مددكار نباشند .

اگر اين كار كه مى‏گوييد [ يعنى خونخواهى عثمان ] صورت پذيرد ، مردم را بر سه گروه خواهى يافت . گروهى را نظرى است ، چون نظر شما و گروهى را نظرى است ،

بر خلاف نظر شما و گروه سوم ، نه اين سرى هستند و نه آن سرى . پس شكيبايى ورزيد تا مردم آرام گيرند و دلها بر جاى خود قرار گيرد و حقوق از دست رفته به آسانى گرفته شود . شتاب مكنيد و مرا آسوده گذاريد و منتظر فرمانى باشيد كه شما را مى‏دهم و مبادا كارى كنيد كه تزلزل نيروى مرا در پى داشته باشد يا نيروى مرا فرو اندازد و موجب سستى و خوارى ما گردد . و من تا آنگاه كه مدارا سودمند افتد ، اين مهم را به مدارا از ميان برخواهم داشت و چون چاره‏اى نيابم ، داغ كردن ، آخرين علاج است .

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده