نهج البلاغه

[ 457 ]

187 خطبه‏اى از آن حضرت ( ع )

او را به رسالت فرستاد ، در زمانى كه ، هيچ نشانه‏اى برپا نبود و هيچ چراغى نمى‏تابيد و هيچ راه روشنى پيش پاى مردم نبود . اى بندگان خدا ، شما را به ترس از خدا سفارش مى‏كنم . از دنيا برحذر مى‏دارم ، كه دنيا سراى رخت بربستن است و جايگاه تيره‏شدن عيشهاست . ساكن آن همواره مهياى سفر است و آنكه در آن ، جاى گرم كرده ، آماده جدايى . دنيا اهل خود را پيوسته مى‏جنباند ، چونان سفينه‏اى كه در لجه‏هاى دريا دستخوش طوفان گردد . پاره‏اى غرقه شوند و بميرند و برخى بر روى امواج از مرگ برهند و باد ، با وزش خود آنان را اين سو و آن سو برد و گرفتار وحشت و هراس گرداند . از آن ميان ، آنكه هلاك‏شده ، بازش نتوان يافت و آنكه رهايى يافته ،

باز هم رهسپار مرگ است .

اى بندگان خدا ، اكنون دست به كارى زنيد ، كه زبانها باز است و تنها درست و اعضاى بدن در فرمان است و جاى بازگشت گشاده است و جولانگاه ، پهناور است .

پيش از آنكه فرصت فوت شود و مرگ فرا رسد ، فرا رسيدن مرگ را مسلم داريد و آن را آمده انگاريد و انتظارش مبريد .

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده