نهج البلاغه

224 سخنى از آن حضرت ( ع )

زبان پاره‏اى است از انسان . اگر آدمى را ياراى سخن گفتن نباشد ، زبان او را سخنگو نكند . و سخن به زبان مهلت درنگ ندهد ، اگر آدمى به سخن گفتن توانا باشد .

[ 533 ]

ما اميران سخنيم ، سخن در ما ريشه دارد و شاخه‏هايش بر سر ما سايه افكنده . بدانيد ،

خدايتان رحمت كناد ، شما در زمانى هستيد كه حقگويان در آن اندك‏اند و زبانها در گفتن راست ناتوان و جويندگان حق بيمقدارند . مردم اين زمان به نافرمانى از خدا كمر بسته‏اند [ و اهل سازش و مماشات در كارهاى خلاف‏اند ] . جوانانشان بدخويند و پيرانشان گنهكارند و عالمانشان منافق‏اند و قاريانشان سودجوى و چاپلوس‏اند . خردان بزرگان را ارج نمى‏نهند و توانگران بينوايان را يارى نمى‏رسانند .

ارسال برای دوستان

پخش اخبار زنده