شراب نوشگوار از لب شکر بارست
شعاع چشمهي مهر از فروغ رخسارست
فروغ مشتري از عکس روي دلدارست
کمند عنبري از چنين زلف دلبندست
شميم باغ بهشت از نسيم گلزارست
نواي نغمه مرغ از سرود رود زنست
چه قافلهست مگر کاروان تاتارست
چه منزلست مگر بوستان فردوسست
چو تار طره او روز من شب تارست
چه لعبتست که از مهر ماه رخسارش
چو سر ز دست برون شد چه جاي دستارست
بسرسري سر زلفش کجا بدست آيد
بيا که جان عزيز منت خريدارست
تو يوسفي که فداي تو باد جان عزيز
من آدميش نگويم که نقش ديوارست
بنقش روي تو هر آدمي که دل ندهد
چگونه چشم تو در خواب و فتنه بيدارست
چو چشم مست ترا عين فتنه ميبينم
که او ملازم دردي کشان خمارست
درون کعبه عبادت چه سود خواجو را
که آن شمامه ئي از طبلههاي عطارست
عجب مدار ز انفاس عنبرآميزش