وليک با گل وصل تو خار بسيارست
به بوستان جمالت بهار بسيارست
چه حالتست که او را خمار بسيارست
مدام چشم تو مخمور و ناتوان خفتست
وگرنه جام مي خوشگوار بسيارست
ميم ز لعل دل افروز ده که جانافزاست
که از تو بردل ما خود غبار بسيارست
خط غبار چه حاجت بگرد رخسارت
ولي ترا چو من خسته يار بسيارست
مرا بجاي تواي يار يار ديگر نيست
که بردلم ستم روزگار بسيارست
بروزگار مگر حال دل کنم تقرير
هنوز بر کمر کوهسار بسيارست
زخون ديدهي فرهاد پارههاي عقيق
نواي قمري و بانگ هزار بسيارست
صفير بلبل طبعم شنو وگرنه بباغ
که در ره تو چو او خاکسار بسيارست
چه آبروي بود بر در تو خواجو را