عرق از وي روان چون روغن گل
تني داري بسان خرمن گل
فگنده آتش اندر خرمن گل
صبا از رشک اندام چو آبت
شکسته چون بنفشه گردن گل
چمن از خجلت روي چو ماهت
پشيمان گردد از آوردن گل
گر از رويت بهار آگاه باشد
بريزد آب روي روشن گل
به سيل تيره ابر نوبهاري
چو خار آويخته در دامن گل
غم تو در گريبان دل من
چو زنبور عسل از خوردن گل
منم ا زخوردن غمهاي تو شاد
قباي غنچه و پيراهن گل
اگر از خاک کويت بو بگيرد
ز روح ناميه اندر تن گل
چو در برگ از خزان زردي فزايد
نخواهد عندليب آزردن گل
مها از سيف فرغاني ميازار
جعل باشد نه بلبل دشمن گل
گلت را همچو بلبل دوستدارست