جان ده ار عاشقي و ناز مکن
عشق را حمل بر مجاز مکن
ممني بيوضو نماز مکن
با خودي گرد کوي عشق مگرد
به سوي قبله پا دراز مکن
دست با خود به کار دوست مبر
جامهي کعبه بينماز مکن
با چنين رو به گرد کعبه مگرد
سفر کعبه و حجاز مکن
چون دلت نيست محرم توحيد
مرده را جز کفن جهاز مکن
از پي تن قباي ناز مدوز
خويشتن بندهي اياز مکن
قدمت در مقام محموديست
همچو حلاج کشف راز مکن
راز در دل چو دانه در پنبه است
لب خود همچو غنچه باز مکن
به نسيمي که بر دهانت وزد
چون بديدي دگر فراز مکن
باز کن چشم تا ببيني دوست
عشق را حمل بر مجاز مکن
تا تواني چو سيف فرغاني