(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
پاك و منزه است خدايى كه بندهاش را در يك شب، از مسجد الحرام به مسجد الاقصى -كه
گرداگردش را پربركت ساختهايم- برد، تا برخى از آيات خود را به او نشان دهيم; چرا كه او
شنوا و بيناست.
(٣)
ما به موسى كتاب آسمانى داديم; و آن را وسيله هدايت بنى اسرائيل ساختيم; (و گفتيم:) غير
ما را تكيهگاه خود قرار ندهيد!
(٤)
اى فرزندان كسانى كه با نوح (بر كشتى) سوار كرديم! او بنده شكرگزارى بود. (شما هم مانند او
باشيد، تا نجات يابيد!)
(٥)
ما به بنى اسرائيل در كتاب (تورات) اعلام كرديم كه دوبار در زمين فساد خواهيد كرد، و
برترىجويى بزرگى خواهيد نمود.
(٦)
هنگامى كه نخستين وعده فرا رسد، گروهى از بندگان پيكارجوى خود را بر ضد شما
ميانگيزيم (تا شما را سخت در هم كوبند; حتى براى به دست آوردن مجرمان)، خانهها را
جستجو مىكنند; و اين وعدهاى است قطعى!
(٧)
سپس شما را بر آنها چيره مىكنيم; و شما را به وسيله داراييها و فرزندانى كمك خواهيم كرد;
و نفرات شما را بيشتر (از دشمن) قرارمىدهيم.
(٨)
اگر نيكى كنيد، به خودتان نيكى مىكنيد; و اگر بدى كنيد باز هم به خود مىكنيد. و هنگامى
كه وعده دوم فرا رسد، (آنچنان دشمن بر شما سخت خواهد گرفت كه) آثار غم و اندوه در
صورتهايتان ظاهر مىشود; و داخل مسجد (الاقصى) مىشوند همان گونه كه بار اول وارد شدند;
و آنچه را زير سلطه خود مىگيرند، در هم مىكوبند.
(٩)
اميد است پروردگارتان به شما رحم كند! هرگاه برگرديد، ما هم بازمىگرديم; و جهنم را براى
كافران، زندان سختى قرار داديم.
(١٠)
اين قرآن، به راهى كه استوارترين راههاست، هدايت مىكند; و به مؤمنانى كه اعمال صالح
انجام مىدهند، بشارت مىدهد كه براى آنها پاداش بزرگى است.
(١١)
و اينكه آنها كه به قيامت ايمان نمىآورند، عذاب دردناكى براى آنان آماده ساختهايم.
(١٢)
انسان (بر اثر شتابزدگى)، بديها را طلب مىكند آن گونه كه نيكيها را مىطلبد; و انسان،
هميشه عجول بوده است!
(١٣)
ما شب و روز را دو نشانه توحيد و عظمت خود قرار داديم; سپس نشانه شب را محو كرده، و
نشانه روز را روشنىبخش ساختيم تا (در پرتو آن،) فضل پروردگارتان را بطلبيد (و به تلاش
زندگى برخيزيد)، و عدد سالها و حساب را بدانيد; و هر چيزى را بطور مشخص و آشكار، بيان
كرديم.
(١٤)
و هر انسانى، اعمالش را بر گردنش آويختهايم; و روز قيامت، كتابى براى او بيرون مىآوريم كه
آن را در برابر خود، گشوده مىبيند! (اين همان نامه اعمال اوست!)
(١٥)
(و به او مىگوييم:) كتابت را بخوان، كافى است كه امروز، خود حسابگر خويش باشى!
(١٦)
هر كس هدايت شود، براى خود هدايت يافته; و آن كس كه گمراه گردد، به زيان خود گمراه
شده است; و هيچ كس بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد; و ما هرگز (قومى را) مجازات
نخواهيم كرد، مگر آنكه پيامبرى مبعوث كرده باشيم (تا وظايفشان را بيان كند.)
(١٧)
و هنگامى كه بخواهيم شهر و ديارى را هلاك كنيم، نخست اوامر خود را براى «مترفين» (و
ثروتمندان مست شهوت) آنجا، بيان مىداريم، سپس هنگامى كه به مخالفت برخاستند و
استحقاق مجازات يافتند، آنها را به شدت درهم مىكوبيم.
(١٨)
چه بسيار مردمى كه در قرون بعد از نوح، زندگى مىكردند; (و طبق همين سنت،) آنها را هلاك
كرديم! و كافى است كه پروردگارت از گناهان بندگانش آگاه، و نسبت به آن بيناست.
(١٩)
آن كس كه (تنها) زندگى زودگذر (دنيا) را مىطلبد، آن مقدار از آن را كه بخواهيم -و به هر
كس اراده كنيم- مىدهيم; سپس دوزخ را براى او قرار خواهيم داد، كه در آتش سوزانش
مىسوزد در حالى كه نكوهيده و رانده (درگاه خدا) است.
(٢٠)
و آن كس كه سراى آخرت را بطلبد، و براى آن سعى و كوشش كند -در حالى كه ايمان داشته
باشد- سعى و تلاش او، (از سوى خدا) پاداش داده خواهد شد.