(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
حساب مردم به آنان نزديك شده، در حالى كه در غفلتند و روى گردانند!
(٣)
هيچ يادآورى تازهاى از طرف پروردگارشان براى آنها نمىآيد، مگر آنكه با بازى (و شوخى) به
آن گوش مىدهند!
(٤)
اين در حالى است كه دلهايشان در لهو و بىخبرى فرو رفته است! و ستمگران پنهانى نجوا
كردند (و گفتند): «آيا جز اين است كه او بشرى همانند شماست؟! آيا به سراغ سحر مىرويد، با
اينكه (چشم داريد و) مىبينيد؟!
(٥)
(پيامبر) گفت: «پروردگارم همه سخنان را، چه در آسمان باشد و چه در زمين، مىداند; و او
شنوا و داناست!»
(٦)
آنها گفتند: «(آنچه محمد (ص) آورده وحى نيست;) بلكه خوابهايى آشفته است! اصلا آن را
بدروغ به خدا بسته; نه، بلكه او يك شاعر است! (اگر راست مىگويد) بايد معجزهاى براى ما
بياورد; همان گونه كه پيامبران پيشين (با معجزات) فرستاده شدند!»
(٧)
تمام آباديهايى كه پيش از اينها هلاك كرديم (تقاضاى معجزات گوناگون كردند،و خواسته آنان
عملى شد، ولى) هرگز ايمان نياوردند; آيا اينها ايمان مىآورند؟!
(٨)
ما پيش از تو، جز مردانى كه به آنان وحى مىكرديم، نفرستاديم! (همه انسانبودند، و از جنس
بشر!) اگر نمىدانيد، از آگاهان بپرسيد.
(٩)
آنان را پيكرهايى كه غذا نخورند قرار نداديم! عمر جاويدان هم نداشتند!
(١٠)
سپس وعدهاى را كه به آنان داده بوديم، وفا كرديم! آنها و هر كس را كه مىخواستيم (از چنگ
دشمنانشان) نجات داديم; و مسرفان را هلاك نموديم!
(١١)
ما بر شما كتابى نازل كرديم كه وسيله تذكر (و بيدارى) شما در آن است! آيا نمىفهميد؟!
(١٢)
چه بسيار آباديهاى ستمگرى را در هم شكستيم; و بعد از آنها، قوم ديگرى روى كار آورديم!
(١٣)
هنگامى كه عذاب ما را احساس كردند، ناگهان پا به فرار گذاشتند!
(١٤)
(گفتيم:) فرار نكنيد; و به زندگى پر ناز و نعمت، و به مسكنهاى پر زرق و برقتان بازگرديد!
شايد (سائلان بيايند و) از شما تقاضا كنند (شما هم آنان را محروم بازگردانيد)!
(١٥)
گفتند: «اى واى بر ما! به يقين ما ستمگر بوديم!»
(١٦)
و همچنان اين سخن را تكرار مىكردند، تا آنها را درو كرده و خاموش ساختيم!
(١٧)
ما آسمان و زمين، و آنچه را در ميان آنهاست از روى بازى نيافريديم!
(١٨)
(بفرض محال) اگر مىخواستيم سرگرمى انتخاب كنيم، چيزى متناسب خود انتخابمىكرديم!
(١٩)
بلكه ما حق را بر سر باطل مىكوبيم تا آن را هلاك سازد; و اين گونه، باطل محو و نابود مىشود!
اما واى بر شما از توصيفى كه (درباره خدا و هدف آفرينش)مىكنيد!
(٢٠)
از آن اوست آنان كه در آسمانها و زمينند! و آنها كه نزد اويند ( فرشتگان) هيچ گاه از عبادتش
استكبار نمىورزند، و هرگز خسته نمىشوند.