(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
(اين) سورهاى است كه آن را فرو فرستاديم، و (عمل به آن را) واجب نموديم، و در آن آيات
روشنى نازل كرديم، شايد شما متذكر شويد!
(٣)
هر يك از زن و مرد زناكار را صد تازيانه بزنيد; و نبايد رافت (و محبت كاذب) نسبت به آن دو
شما را از اجراى حكم الهى مانع شود، اگر به خدا و روز جزا ايمان داريد! و بايد گروهى از
مؤمنان مجازاتشان را مشاهده كنند!
(٤)
مرد زناكار جز با زن زناكار يا مشرك ازدواج نمىكند; و زن زناكار را، جز مرد زناكار يا مشرك،
به ازدواج خود درنمىآورد; و اين كار بر مؤمنان حرام شده است!
(٥)
و كسانى كه آنان پاكدامن را متهم مىكنند، سپس چهار شاهد (بر مدعاى خود) نمىآورند ،
آنها را هشتاد تازيانه بزنيد و شهادتشان را هرگز نپذيريد; و آنها همان فاسقانند!
(٦)
مگر كسانى كه بعد از آن توبه كنند و جبران نمايند (كه خداوند آنها را مىبخشد) زيرا خداوند
آمرزنده و مهربان است.
(٧)
و كسانى كه همسران خود را (به عمل منافى عفت) متهم مىكنند، و گواهانى جز خودشان
ندارند، هر يك از آنها بايد چهار مرتبه به نام خدا شهادت دهد كه از راستگويان است;
(٨)
و در پنجمين بار بگويد كه لعنت خدا بر او باد اگر از دروغگويان باشد.
(٩)
آن زن نيز مىتواند كيفر (زنا) را از خود دور كند، به اين طريق كه چهار بار خدا را به شهادت
طلبد كه آن مرد (در اين نسبتى كه به او مىدهد) از دروغگويان است.
(١٠)
و بار پنجم بگويد كه غضب خدا بر او باد اگر آن مرد از راستگويان باشد.
(١١)
و اگر فضل و رحمت خدا شامل حال شما نبود و اينكه او توبهپذير و حكيم است (بسيارى از
شما گرفتار مجازات سخت الهى مىشديد)!
(١٢)
مسلما كسانى كه آن تهمت عظيم را عنوان كردند گروهى (متشكل و توطئهگر) از شما بودند;
اما گمان نكنيد اين ماجرا براى شما بد است، بلكه خير شما در آن است; آنها هر كدام سهم
خود را از اين گناهى كه مرتكب شدند دارند; و از آنان كسى كه بخش مهم آن را بر عهده داشت
عذاب عظيمى براى اوست!
(١٣)
چرا هنگامى كه اين (تهمت) را شنيديد، مردان و زنان با ايمان نسبت به خود (و كسى كه
همچون خود آنها بود) گمان خير نبردند و نگفتند اين دروغى بزرگ و آشكار است؟!
(١٤)
چرا چهار شاهد براى آن نياوردند؟! اكنون كه اين گواهان را نياوردند، آنان در پيشگاه خدا
دروغگويانند!
(١٥)
و اگر فضل و رحمت الهى در دنيا و آخرت شامل شما نمىشد، بخاطر اين گناهى كه كرديد
عذاب سختى به شما مىرسيد!
(١٦)
به خاطر بياوريد زمانى را كه اين شايعه را از زبان يكديگر مىگرفتيد، و با دهان خود سخنى
مىگفتيد كه به آن يقين نداشتيد; و آن را كوچك مىپنداشتيد در حالى كه نزد خدا بزرگ
است!
(١٧)
چرا هنگامى كه آن را شنيديد نگفتيد: «ما حق نداريم كه به اين سخن تكلم كنيم; خداوندا
منزهى تو، اين بهتان بزرگى است»؟!
(١٨)
خداوند شما را اندرز مىدهد كه هرگز چنين كارى را تكرار نكنيد اگر ايمان داريد!
(١٩)
و خداوند آيات را براى شما بيان مىكند، و خدا دانا و حكيم است.
(٢٠)
كسانى كه دوست دارند زشتيها در ميان مردم با ايمان شيوع يابد، عذاب دردناكى براى آنان
در دنيا و آخرت است; و خداوند مىداند و شما نمىدانيد!