(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٣)
آيا مردم گمان كردند همين كه بگويند: «ايمان آورديم»، به حال خود رها مىشوند و آزمايش
نخواهند شد؟!
(٤)
ما كسانى را كه پيش از آنان بودند آزموديم (و اينها را نيز امتحان مىكنيم); بايد علم خدا
درباره كسانى كه راست مىگويند و كسانى كه دروغ مىگويند تحقق يابد!
(٥)
آيا كسانى كه اعمال بد انجام مىدهند گمان كردند بر قدرت ما چيره خواهند شد؟! چه بد
داورى مىكنند!
(٦)
كسى كه اميد به لقاء الله (و رستاخيز) دارد (بايد در اطاعت فرمان او بكوشد!) زيرا سرآمدى را
كه خدا تعيين كرده فرامىرسد; و او شنوا و داناست!
(٧)
كسى كه جهاد و تلاش كند، براى خود جهاد مىكند; چرا كه خداوند از همه جهانيان بى نياز
است.
(٨)
و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام دادند، گناهان آنان را مىپوشانيم (و
مىبخشيم) و آنان را به بهترين اعمالى كه انجام مىدادند پاداش مىدهيم.
(٩)
ما به انسان توصيه كرديم كه به پدر و مادرش نيكى كند، و اگر آن دو (مشرك باشند و) تلاش
كنند كه براى من همتايى قائل شوى كه به آن علم ندارى، از آنها پيروى مكن! بازگشت شما به
سوى من است، و شما را از آنچه انجام مىداديد با خبر خواهم ساخت!
(١٠)
و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام دادند، آنها را در زمره صالحان وارد خواهيم
كرد!
(١١)
و از مردم كسانى هستند كه مىگويند: «به خدا ايمان آوردهايم!» اما هنگامى كه در راه خدا
شكنجه و آزار مىبينند، آزار مردم را همچون عذاب الهى مىشمارند (و از آن سخت وحشت
مىكنند); ولى هنگامى كه پيروزى از سوى پروردگارت (براى شما) بيايد، مىگويند: «ما هم با
شما بوديم (و در اين پيروزى شريكيم)»!! آيا خداوند به آنچه در سينههاى جهانيان است آگاهتر
نيست؟!
(١٢)
مسلما خداوند مؤمنان را مىشناسد، و به يقين منافقان را (نيز) مىشناسد.
(١٣)
و كافران به مؤمنان گفتند: «شما از راه ما پيروى كنيد، (و اگر گناهى دارد) ما گناهانتان را بر
عهده خواهيم گرفت!» آنان هرگز چيزى از گناهان اينها را بر دوش نخواهند گرفت; آنان به
يقين دروغگو هستند!
(١٤)
آنها بار سنگين (گناهان) خويش را بر دوش مىكشند، و (همچنين) بارهاى سنگين ديگرى را
اضافه بر بارهاى سنگين خود; و روز قيامت به يقين از تهمتهائى كه مىبستند سؤال خواهند
شد!
(١٥)
و ما نوح را بسوى قومش فرستاديم; و او را در ميان آنان هزار سال مگر پنجاه سال، درنگ كرد;
اما سرانجام طوفان و سيلاب آنان را فراگرفت در حالى كه ظالم بودند.
(١٦)
ما او و سرنشينان كشتى را رهايى بخشيديم، و آن را آيتى براى جهانيان قرار داديم!
(١٧)
ما ابراهيم را (نيز) فرستاديم، هنگامى كه به قومش گفت: «خدا را پرستش كنيد و از (عذاب) او
بپرهيزيد كه اين براى شما بهتر است اگر بدانيد!
(١٨)
شما غير از خدا فقط بتهايى (از سنگ و چوب) را مىپرستيد و دروغى به هم مىبافيد; آنهايى
را كه غير از خدا پرستش مىكنيد، مالك هيچ رزقى براى شما نيستند; روزى را تنها نزد خدا
بطلبيد و او را پرستش كنيد و شكر او را بجا آوريد كه بسوى او بازگشت داده مىشويد!
(١٩)
اگر شما (مرا) تكذيب كنيد (جاى تعجب نيست)، امتهايى پيش از شما نيز (پيامبرانشان را)
تكذيب كردند; وظيفه فرستاده (خدا) جز ابلاغ آشكار نيست».
(٢٠)
آيا آنان نديدند چگونه خداوند آفرينش را آغاز مىكند، سپس بازمىگرداند؟! اين كار براى خدا
آسان است!