(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٤)
(و اين شكست) در سرزمين نزديكى رخ داد; اما آنان پس از (اين) مغلوبيت بزودى غلبه
خواهند كرد...
(٥)
در چند سال همه كارها از آن خداست; چه قبل و چه بعد (از اين شكست و پيروزى); و در آن
روز، مؤمنان (بخاطر پيروزى ديگرى) خوشحال خواهند شد...
(٦)
به سبب يارى خداوند; و او هر كس را بخواهد يارى مىدهد; و او صاحب قدرت و رحيم است!
(٧)
اين وعدهاى است كه خدا كرده; و خداوند هرگز از وعدهاش تخلف نمىكند; ولى بيشتر مردم
نمىدانند!
(٨)
آنها فقط ظاهرى از زندگى دنيا را مىدانند، و از آخرت (و پايان كار) غافلند!
(٩)
آيا آنان با خود نينديشيدند كه خداوند، آسمانها و زمين و آنچه را ميان آن دو است جز بحق و
براى زمان معينى نيافريده است؟! ولى بسيارى از مردم (رستاخيز و) لقاى پروردگارشان را
منكرند!
(١٠)
آيا در زمين گردش نكردند تا ببينند عاقبت كسانى كه قبل از آنان بودند چگونه بود؟! آنها
نيرومندتر از اينان بودند، و زمين را (براى زراعت و آبادى)بيش از اينان دگرگون ساختند و آباد
كردند، و پيامبرانشان با دلايل روشن بهسراغشان آمدند (اما آنها انكار كردند و كيفر خود را
ديدند); خداوند هرگز به آنان ستم نكرد، آنها به خودشان ستم مىكردند!
(١١)
سپس سرانجام كسانى كه اعمال بد مرتكب شدند به جايى رسيد كه آيات خدا را تكذيب
كردند و آن را به مسخره گرفتند!
(١٢)
خداوند آفرينش را آغاز مىكند، سپس آن را بازمىگرداند، سپس شما را بسوى او باز
مىگردانند!
(١٣)
آن روز كه قيامت برپا مىشود، مجرمان در نوميدى و غم و اندوه فرو مىروند!
(١٤)
و براى آنان شفيعانى از معبودانشان نخواهد بود، و نسبت به معبودهايى كه آنها را همتاى خدا
قرار داده بودند كافر مىشوند!
(١٥)
آن روز كه قيامت برپا مىگردد، (مردم) از هم جدا مىشوند;
(١٦)
اما آنان كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام دادند، در باغى از بهشت شاد و مسرور خواهند بود.
(١٧)
و اما آنان كه به آيات ما و لقاى آخرت كافر شدند، در عذاب الهى احضار مىشوند.
(١٨)
منزه است خداوند به هنگامى كه شام مىكنيد و صبح مىكنيد;
(١٩)
و حمد و ستايش مخصوص اوست در آسمان و زمين، و به هنگام عصر و هنگامى كه ظهر
مىكنيد.
(٢٠)
او زنده را از مرده بيرون مىآورد، و مرده رااز زنده، و زمين را پس از مردنش حيات مىبخشد، و
به همين گونه روز قيامت (از گورها) بيرون آورده مىشويد!