(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
اين كتابى است كه از سوى خداوند عزيز و حكيم نازل شده است.
(٣)
ما اين كتاب را بحق بر تو نازل كرديم; پس خدا را پرستش كن و دين خود را براى او خالص
گردان!
(٤)
آگاه باشيد كه دين خالص از آن خداست، و آنها كه غير خدا را اولياى خود قرار دادند و
دليلشان اين بود كه: «اينها را نمىپرستيم مگر بخاطر اينكه ما را به خداوند نزديك كنند»،
خداوند روز قيامت ميان آنان در آنچه اختلاف داشتند داورى مىكند; خداوند آن كس را كه
دروغگو و كفرانكننده است هرگز هدايت نمىكند!
(٥)
اگر (بفرض محال) خدا مىخواست فرزندى انتخاب كند، از ميان مخلوقاتش آنچه را
مىخواست برميگزيد; منزه است (از اينكه فرزندى داشته باشد)! او خداوند يكتاى پيروز است!
(٦)
آسمانها و زمين را بحق آفريد; شب را بر روز مىپيچد و روز را بر شب; و خورشيد و ماه را
مسخر فرمان خويش قرار داد; هر كدام تا سرآمد معينى به حركت خود ادامه مىدهند; آگاه
باشيد كه او قادر و آمرزنده است!
(٧)
او شما را از يك نفس آفريد، و همسرش را از (باقيمانده گل) او خلق كرد; و براى شما هشت
زوج از چهارپايان ايجاد كرد; او شما را در شكم مادرانتان آفرينشى بعد از آفرينش ديگر، در
ميان تاريكيهاى سه گانه، مىبخشد! اين است خداوند، پروردگار شما كه حكومت (عالم هستى)
از آن اوست; هيچ معبودى جز او نيست; پس چگونه از راه حق منحرف مىشويد؟!
(٨)
اگر كفران كنيد، خداوند از شما بىنياز است و هرگز كفران را براى بندگانش نمى پسندد; و اگر
شكر او را بجا آوريد آن را براى شما مىپسندد! و هيچ گنهكارى گناه ديگرى را بر دوش
نمىكشد! سپس بازگشت همه شما به سوى پروردگارتان است، و شما را از آنچه انجام مىداديد
آگاه مىسازد; چرا كه او به آنچه در سينههاست آگاه است!
(٩)
هنگامى كه انسان را زيانى رسد، پروردگار خود را مىخواند و بسوى او باز مى گردد; اما
هنگامى كه نعمتى از خود به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلا خدا را مى خواند از ياد مىبرد
و براى خداوند همتايانى قرارمىدهد تا مردم را از راه او منحرف سازد; بگو: «چند روزى از
كفرت بهرهگير كه از دوزخيانى!»
(١٠)
(آيا چنين كسى با ارزش است) يا كسى كه در ساعات شب به عبادت مشغول است و در حال
سجده و قيام، از عذاب آخرت مىترسد و به رحمت پروردگارش اميدوار است؟! بگو: «آيا كسانى
كه مىدانند با كسانى كه نمىدانند يكسانند؟! تنها خردمندان متذكر مىشوند!»
(١١)
بگو: «اى بندگان من كه ايمان آوردهايد! از (مخالفت) پروردگارتان بپرهيزيد! براى كسانى كه
در اين دنيا نيكى كردهاند پاداش نيكى است! و زمين خدا وسيع است، (اگر تحت فشار سران
كفر بوديد مهاجرت كنيد) كه صابران اجر و پاداش خود را بىحساب دريافت مىدارند!
(١٢)
بگو: «من مامورم كه خدا را پرستش كنم در حالى كه دينم را براى او خالص كرده باشم،
(١٣)
و مامورم كه نخستين مسلمان باشم!
(١٤)
بگو: «من اگر نافرمانى پروردگارم كنم، از عذاب روز بزرگ (قيامت) مىترسم!»
(١٥)
بگو: «من تنها خدا را مىپرستم در حالى كه دينم را براى او خالص مىكنم.
(١٦)
شما هر چه را جز او مىخواهيد بپرستيد!» بگو: «زيانكاران واقعى آنانند كه سرمايه وجود
خويش و بستگانشان را در روز قيامت از دست دادهاند! آگاه باشيد زيان آشكار همين است!
سذللّه
(١٧)
براى آنان از بالاى سرشان سايبانهايى از آتش، و در زير پايشان نيز سايبانهايى از آتش است;
اين چيزى است كه خداوند با آن بندگانش را مىترساند! اى بندگان من! از نافرمانى من
بپرهيزيد!
(١٨)
و كسانى كه از عبادت طاغوت پرهيز كردند وبه سوى خداوند بازگشتند، بشارت از آن آنهاست;
پس بندگان مرا بشارت ده!
(١٩)
همان كسانى كه سخنان را مىشنوند و از نيكوترين آنها پيروى مىكنند; آنان كسانى هستند
كه خدا هدايتشان كرده، و آنها خردمندانند.
(٢٠)
آيا تو مىتوانى كسى را كه فرمان عذاب درباره او قطعى شده رهايى بخشى؟! آيا تو ميتوانى
كسى را كه در درون آتش است برگيرى و نجات دهى؟!