(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٣)
اين كتابى است كه از سوى خداوند قادر و دانا نازل شده است.
(٤)
خداوندى كه آمرزنده گناه، پذيرنده توبه، داراى مجازات سخت، و صاحب نعمت فراوان است;
هيچ معبودى جز او نيست; و بازگشت (همه شما) تنها بسوى اوست.
(٥)
تنها كسانى كه در آيات ما مجادله مىكنند كه (از روى عناد) كافر شدهاند; پس مبادا رفت و
آمد آنان در شهرها (و قدرتنمايى آنان) تو را بفريبد!
(٦)
پيش از آنها قوم نوح و اقوامى كه بعد از ايشان بودند (پيامبرانشان را) تكذيب كردند; و هر
امتى در پى آن بود كه توطئه كند و پيامبرش را بگيرد (و آزار دهد)، و براى محو حق به مجادله
باطل دست زدند; اما من آنها را گرفتم (و سخت مجازات كردم); ببين كه مجازات من چگونه
بود!
(٧)
و اين گونه فرمان پروردگارت درباره كسانى كه كافر شدند مسلم شده كه آنها همه اهل آتشند!
(٨)
فرشتگانى كه حاملان عرشند و آنها كه گرداگرد آن (طواف مىكنند) تسبيح و حمد
پروردگارشان را مىگويند و به او ايمان دارند و براى مؤمنان استغفار مىكنند (و مى گويند:)
پروردگارا! رحمت و علم تو همه چيز را فراگرفته است; پس كسانى راكه توبه كرده و راه تو را
پيروى مىكنند بيامرز، و آنان را از عذاب دوزخ نگاه دار!
(٩)
پروردگارا! آنها را در باغهاى جاويدان بهشت كه به آنها وعده فرمودهاى وارد كن، همچنين از
پدران و همسران و فرزندانشان هر كدام كه صالح بودند، كه تو توانا و حكيمى!
(١٠)
و آنان را از بديها نگاه دار، و هر كس را كه در آن روز از بديها نگاه دارى، مشمول رحمتت
ساختهاى; و اين است همان رستگارى عظيم!
(١١)
كسانى را كه كافر شدند روز قيامت صدا مىزنند كه عداوت و خشم خداوند نسبت به شما از
عداوت و خشم خودتان نسبت به خودتان بيشتر است، چرا كه بسوى ايمان دعوت مىشديد،
ولى انكار مىكرديد!
(١٢)
آنها مىگويند: «پروردگارا! ما را دو بار ميراندى و دو بار زنده كردى; اكنون به گناهان خود
معترفيم; آيا راهى براى خارج شدن (از دوزخ) وجود دارد؟»
(١٣)
اين بخاطر آن است كه وقتى خداوند به يگانگى خوانده مىشد انكار مىكرديد، و اگر براى او
همتايى مىپنداشتند ايمان مىآورديد; اكنون داورى مخصوص خداوند بلندمرتبه و بزرگ است
(و شما را مطابق عدل خود كيفر مىدهد).
(١٤)
او كسى است كه آيات خود را به شما نشان مىدهد و از آسمان براى شما روزى (با ارزشى)
مىفرستد; تنها كسانى متذكر اين حقايق مىشوند كه بسوى خدا باز مىگردند.
(١٥)
(تنها) خدا را بخوانيد و دين خود را براى او خالص كنيد، هرچند كافران ناخشنود باشند!
(١٦)
او درجات (بندگان صالح) را بالا مىبرد، او صاحب عرش است، روح (مقدس) را به فرمانش بر
هر كس از بندگانش كه بخواهد القاء مىكند تا (مردم را) از روز ملاقات ( روز رستاخيز) بيم دهد!
(١٧)
روزى كه همه آنان آشكار مىشوند و چيزى از آنها بر خدا پنهان نخواهد ماند; (و گفته مىشود:
) حكومت امروز براى كيست؟ براى خداوند يكتاى قهار است!
(١٨)
امروز هر كس در برابر كارى كه انجام داده است پاداش داده مىشود; امروز هيچ ظلمى نيست;
خداوند سريع الحساب است!
(١٩)
و آنها را از روز نزديك بترسان، هنگامى كه از شدت وحشت دلها به گلوگاه مىرسد و تمامى
وجود آنها مملو از اندوه مىگردد; براى ستمكاران دوستى وجود ندارد، و نه شفاعت كنندهاى
كه شفاعتش پذيرفته شود.
(٢٠)
او چشمهايى را كه به خيانت مىگردد و آنچه را سينهها پنهان مىدارند، مىداند.