(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٤)
اين گونه خداوند عزيز و حكيم به تو و پيامبرانى كه پيش از تو بودند وحى مىكند.
(٥)
آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن اوست; و او بلندمرتبه و بزرگ است!
(٦)
نزديك است آسمانها (بخاطر نسبتهاى نارواى مشركان) از بالا متلاشى شوند و فرشتگان
پيوسته تسبيح و حمد پروردگارشان را بجا مىآورند و براى كسانى كه در زمين هستند
استغفار مىكنند; آگاه باشيد خداوند آمرزنده و مهربان است.
(٧)
كسانى كه غير خدا را ولى خود انتخاب كردند، خداوند حساب همه اعمال آنها را نگه مىدارد; و
تو مامور نيستى كه آنان را مجبور به قبول حق كنى!
(٨)
و اين گونه قرآنى عربى ( فصيح و گويا) را بر تو وحى كرديم تا «امالقرى» ( مكه) و مردم پيرامون
آن را انذار كنى و آنها را از روزى كه همه خلايق در آن روز جمع مىشوند و شك و ترديد در آن
نيست بترسانى; گروهى در بهشتند و گروهى در آتش سوزان!
(٩)
و اگر خدا مىخواست همه آنها را امت واحدى قرار مىداد (و به زور هدايت مىكرد، ولى هدايت
اجبارى سودى ندارد); اما خداوند هر كس را بخواهد در رحمتش وارد مىكند، و براى ظالمان
ولى و ياورى نيست.
(١٠)
آيا آنها غير از خدا را ولى خود برگزيدند؟! در حالى كه «ولى» فقط خداوند است و اوست كه
مردگان را زنده مىكند، و اوست كه بر هر چيزى تواناست!
(١١)
در هر چيز اختلاف كنيد، داوريش با خداست; اين است خداوند، پروردگار من، بر او توكل
كردهام و به سوى او بازمىگردم!
(١٢)
او آفريننده آسمانها و زمين است و از جنس شما همسرانى براى شما قرار داد و جفتهايى از
چهارپايان آفريد; و شما را به اين وسيله ( بوسيله همسران)زياد مى كند; هيچ چيز همانند او
نيست و او شنوا و بيناست!
(١٣)
كليدهاى آسمانها و زمين از آن اوست; روزى را براى هر كس بخواهد گسترش مى دهد يا
محدود مىسازد; او به همه چيز داناست.
(١٤)
آيينى را براى شما تشريع كرد كه به نوح توصيه كرده بود; و آنچه را بر تو وحى فرستاديم و به
ابراهيم و موسى و عيسى سفارش كرديم اين بود كه: دين را برپا داريد و در آن تفرقه ايجاد
نكنيد! و بر مشركان گران است آنچه شما آنان را به سويش دعوت مى كنيد! خداوند هر كس را
بخواهد برمىگزيند، و كسى را كه به سوى او بازگردد هدايت مىكند.
(١٥)
آنان پراكنده نشدند مگر بعد از آنكه علم و آگاهى به سراغشان آمد; و اين تفرقه جويى بخاطر
انحراف از حق( و عداوت و حسد) بود; و اگر فرمانى از سوى پروردگارت صادر نشده بود كه تا
سرآمد معينى (زنده و آزاد) باشند، در ميان آنها داورى مىشد; و كسانى كه بعد از آنها وارثان
كتاب شدند نسبت به آن در شك و ترديدند، شكى همراه با بدبينى!
(١٦)
پس به همين خاطر تو نيز آنان را به سوى اين آيين واحد الهى دعوت كن و آنچنان كه مامور
شدهاى استقامت نما، و از هوى و هوسهاى آنان پيروى مكن، و بگو: «به هر كتابى كه خدا نازل
كرده ايمان آوردهام و مامورم در ميان شما عدالت كنم; خداوند پروردگار ما و شماست; نتيجه
اعمال ما از آن ما است و نتيجه اعمال شما از آن شما، خصومت شخصى در ميان ما نيست; و
خداوند ما و شما را در يكجا جمع مىكند، و بازگشت (همه) به سوى اوست!»
(١٧)
كسانى كه (از روى لجاجت) درباره خدا بعد از پذيرفتن (و ايمان به) او، محاجه مى كنند،
دليلشان نزد پروردگارشان باطل و بىپايه است; و غضب بر آنهاست و عذابى شديد دارند.
(١٨)
خداوند كسى است كه كتاب را بحق نازل كرد و ميزان (سنجش حق و باطل و خبر قيامت) را
نيز; تو چه مىدانى شايد ساعت (قيام قيامت) نزديك باشد!
(١٩)
كسانى كه به قيامت ايمان ندارند درباره آن شتاب مىكنند; ولى آنها كه ايمان آوردهاند
پيوسته از آن هراسانند، و مىدانند آن حق است; آگاه باشيد كسانى كه در قيامت ترديد
مىكنند، در گمراهى عميقى هستند.
(٢٠)
خداوند نسبت به بندگانش لطف (و آگاهى) دارد; هر كس را بخواهد روزى مىدهد و او قوى و
شكستناپذير است!