(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٣)
سوگند به كتاب مبين (و روشنگر)،
(٤)
كه ما آن را قرآنى فصيح و عربى قرار داديم، شايد شما (آن را) درك كنيد!
(٥)
و آن در «امالكتاب» ( لوح محفوظ) نزد ما بلندپايه و استوار است!
(٦)
آيا اين ذكر ( قرآن) را از شما بازگيريم بخاطر اينكه قومى اسرافكاريد؟!
(٧)
چه بسيار پيامبرانى كه (براى هدايت) در ميان اقوام پيشين فرستاديم;
(٨)
ولى هيچ پيامبرى به سوى آنها نمىآمد مگر اينكه او را استهزا مىكردند.
(٩)
ولى ما كسانى را كه نيرومندتر از آنها بودند هلاك كرديم، و داستان پيشينيان گذشت.
(١٠)
هر گاه از آنان بپرسى: «چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است؟» مسلما مىگويند: «خداوند
قادر و دانا آنها را آفريده است»!
(١١)
همان كسى كه زمين را محل آرامش شما قرار داد، و براى شما در آن راههايى آفريد باشد، كه
هدايت شويد (و به مقصد برسيد)!
(١٢)
همان كسى كه از آسمان آبى فرستاد بمقدار معين، و بوسيله آن سرزمين مرده را حيات
بخشيديم; همين گونه (در قيامت از قبرها) شما را خارج مىسازند!
(١٣)
و همان كسى كه همه زوجها را آفريد، وبراى شما از كشتيها و چهارپايان مركبهايى قرارداد كه
بر آن سوار مىشويد،
(١٤)
تا بر پشت آنها بخوبى قرار گيريد; سپس هنگامى كه بر آنها سوار شديد، نعمت پروردگارتان را
متذكر شويد و بگوييد: «پاك و منزه است كسى كه اين را مسخر ما ساخت، وگرنه ما توانايى
تسخير آن را نداشتيم;
(١٥)
و ما به سوى پروردگارمان بازمىگرديم!»
(١٦)
آنها براى خداوند از ميان بندگانش جزئى قرار دادند (و ملائكه را دختران خدا خواندند); انسان
كفرانكننده آشكارى است!
(١٧)
آيا از ميان مخلوقاتش دختران را براى خود انتخاب كرده و پسران را براى شما برگزيده است؟!
(١٨)
در حالى كه هرگاه يكى از آنها را به همان چيزى كه براى خداوند رحمان شبيه قرار داده ( به
تولد دختر) بشارت دهند، صورتش (از فرط ناراحتى) سياه مىشود و خشمگين مىگردد!
(١٩)
آيا كسى را كه در لابلاى زينتها پرورش مىيابد و به هنگام جدال قادر به تبيين مقصود خود
نيست (فرزند خدا مىخوانيد)؟!
(٢٠)
آنها فرشتگان را كه بندگان خداوند رحمانند مؤنث پنداشتند; آيا شاهد آفرينش آنها بوده اند؟
! گواهى آنان نوشته مىشود و (از آن) بازخواست خواهند شد!