(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٣)
سوگند به اين كتاب روشنگر،
(٤)
كه ما آن را در شبى پر بركت نازل كرديم; ما همواره انذاركننده بودهايم!
(٥)
در آن شب هر امرى بر اساس حكمت (الهى) تدبير و جدا مىگردد.
(٦)
(آرى، نزول قرآن) فرمانى بود از سوى ما; ما (محمد (ص) را) فرستاديم!
(٧)
اينها همه بخاطر رحمتى است از سوى پروردگارت، كه شنونده و داناست!
(٨)
(همان) پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست، اگر اهل يقين هستيد!
(٩)
هيچ معبودى جز او نيست; زنده مىكند و مىميراند; او پروردگار شما و پروردگار پدران
نخستين شماست!
(١٠)
ولى آنها در شكند و (با حقايق) بازى مىكنند.
(١١)
پس منتظر روزى باش كه آسمان دود آشكارى پديد آورد...
(١٢)
كه همه مردم را فرامىگيرد; اين عذاب دردناكى است!
(١٣)
(مىگويند:) پروردگارا! عذاب را از ما برطرف كن كه ايمان مىآوريم.
(١٤)
چگونه: و از كجا متذكر مىشوند با اينكه رسول روشنگر (با معجزات و منطق روشن) به
سراغشان آمد!
(١٥)
سپس از او روى گردان شدند و گفتند: «او تعليم يافتهاى ديوانه است!»
(١٦)
ما عذاب را كمى برطرف مىسازيم، ولى باز به كارهاى خود بازمىگرديد!
(١٧)
(ما از آنها انتقام مىگيريم) در آن روز كه آنها را با قدرت خواهيم گرفت; آرى ما انتقام
گيرندهايم!
(١٨)
ما پيش از اينها قوم فرعون را آزموديم و رسول بزرگوارى به سراغشان آمد،
(١٩)
(و به آنان گفت: امور) بندگان خدا را به من واگذاريد كه من فرستاده امينى براى شما هستم!
(٢٠)
و در برابر خداوند تكبر نورزيد كه من براى شما دليل روشنى آوردهام!