(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
قيامت نزديك شد و ماه از هم شكافت!
(٣)
و هرگاه نشانه و معجزهاى را ببينند روى گردانده، مىگويند: «اين سحرى مستمر است»!
(٤)
آنها (آيات خدا را) تكذيب كردند و از هواى نفسشان پيروى نمودند; و هر امرى قرارگاهى دارد!
(٥)
به اندازه كافى براى بازداشتن از بديها اخبار (انبيا و امتهاى پيشين) به آنان رسيده است!
(٦)
اين آيات، حكمت بالغه الهى است; اما انذارها (براى افراد لجوج) فايده نمىدهد!
(٧)
بنابر اين از آنها روى بگردان، و روزى را به ياد آور كه دعوت كننده الهى مردم را به امر
وحشتناكى دعوت مىكند (دعوت به حساب اعمال)!
(٨)
آنان در حالى كه چشمهايشان از شدت وحشت به زير افتاده، همچون ملخهاى پراكنده از
قبرها خارج مىشوند،
(٩)
در حالى كه (بر اثر وحشت و اضطراب) بسوى اين دعوت كننده گردن مىكشند; كافران
مىگويند: «امروز روز سخت و دردناكى است!»
(١٠)
پيش از آنها قوم نوح تكذيب كردند، (آرى) بنده ما (نوح) را تكذيب كرده و گفتند: «او ديوانه
است!» و (با انواع آزارها از ادامه رسالتش) بازداشته شد.
(١١)
او به درگاه پروردگار عرضه داشت:«من مغلوب (اين قوم طغيانگر) شدهام، انتقام مرا از آنها
بگير!»
(١٢)
در اين هنگام درهاى آسمان را با آبى فراوان و پىدرپى گشوديم;
(١٣)
و زمين را شكافتيم و چشمههاى زيادى بيرون فرستاديم; و اين دو آب به اندازه مقدر با هم
درآميختند (و درياى وحشتناكى شد)!
(١٤)
و او را بر مركبى از الواح و ميخهايى ساخته شده سوار كرديم;
(١٥)
مركبى كه زير نظر ما حركت مىكرد! اين كيفرى بود براى كسانى كه (به او) كافر شده بودند!
(١٦)
ما اين ماجرا را بعنوان نشانهاى در ميان امتها باقى گذارديم; آيا كسى هست كه پند گيرد؟!
(١٧)
(اكنون بنگريد) عذاب و انذارهاى من چگونه بود!
(١٨)
ما قرآن را براى تذكر آسان ساختيم; آيا كسى هست كه متذكر شود؟!
(١٩)
قوم عاد (نيز پيامبر خود را) تكذيب كردند; پس (ببينيد) عذاب و انذارهاى من چگونه بود!
(٢٠)
ما تندباد وحشتناك و سردى را در يك روز شوم مستمر بر آنان فرستاديم...