(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
(روز رستاخيز) روزى است كه مسلما واقع مىشود!
(٤)
و تو چه مىدانى آن روز واقع شدنى چيست؟!
(٥)
قوم «ثمود» و «عاد» عذاب كوبنده الهى را انكار كردند (و نتيجه شومش را ديدند)!
(٦)
اما قوم «ثمود» با عذابى سركش هلاك شدند!
(٧)
و اما قوم «عاد» با تندبادى طغيانگر و سرد و پرصدا به هلاكت رسيدند،
(٨)
(خداوند) اين تندباد بنيانكن را هفت شب و هشت روز پى در پى بر آنها مسلط ساخت، (و اگر
آنجا بودى) مىديدى كه آن قوم همچون تنههاى پوسيده و تو خالى درختان نخل در ميان اين
تند باد روى زمين افتاده و هلاك شدهاند!
(٩)
آيا كسى از آنها را باقى مىبينى؟!
(١٠)
و فرعون و كسانى كه پيش از او بودند و همچنين اهل شهرهاى زير و رو شده (قوم لوط)
مرتكب گناهان بزرگ شدند،
(١١)
و با فرستاده پروردگارشان مخالفت كردند; و خداوند (نيز) آنها را به عذاب شديدى گرفتار
ساخت!
(١٢)
و هنگامى كه آب طغيان كرد، ما شما را سوار بر كشتى كرديم،
(١٣)
تا آن را وسيله تذكرى براى شما قرار دهيم و گوشهاى شنوا آن را دريابد و بفهمد.
(١٤)
به محض اينكه يك بار در «صور» دميده شود،
(١٥)
و زمين و كوهها از جا برداشته شوند و يكباره در هم كوبيده و متلاشى گردند،
(١٦)
در آن روز «واقعه عظيم» روى مىدهد،
(١٧)
و آسمان از هم مىشكافد و سست مىگردد و فرومىريزد!
(١٨)
فرشتگان در اطراف آسمان قرارمىگيرند (و براى انجام ماموريتها آماده مىشوند); و آن روز
عرش پروردگارت را هشت فرشته بر فراز همه آنها حمل مىكنند!
(١٩)
در آن روز همگى به پيشگاه خدا عرضه مىشويد و چيزى از كارهاى شما پنهان نمىماند!
(٢٠)
پس كسى كه نامه اعمالش را به دست راستش دهند (از شدت شادى و مباهات) فرياد مىزند
كه: «(اى اهل محشر!) نامه اعمال مرا بگيريد و بخوانيد!