(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٣)
اين كتابى است كه بر تو نازل شده; و نبايد از ناحيه آن، ناراحتى در سينه داشته باشى! تا به
وسيله آن، (مردم را از عواقب سوء عقايد و اعمال نادرستشان) بيم دهى; و تذكرى است براى
مؤمنان.
(٤)
از چيزى كه از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده، پيروى كنيد! و از اوليا و معبودهاى ديگر
جز او، پيروى نكنيد! اما كمتر متذكر مىشويد!
(٥)
چه بسيار شهرها و آباديها كه آنها را (بر اثر گناه فراوانشان) هلاك كرديم!و عذاب ما
شبهنگام، يا در روز هنگامى كه استراحت كرده بودند، به سراغشان آمد.
(٦)
و در آن موقع كه عذاب ما به سراغ آنها آمد، سخنى نداشتند جز اينكه گفتند:«ما ظالم بوديم!
سذللّه (ولى اين اعتراف به گناه، ديگر دير شده بود; و سودى به حالشان نداشت.)
(٧)
به يقين، (هم) از كسانى كه پيامبران به سوى آنها فرستاده شدند سؤال خواهيم كرد; (و هم) از
پيامبران سؤال مىكنيم!
(٨)
و مسلما (اعمالشان را) با علم (خود) براى آنان شرح خواهيم داد; و ما هرگز غايب نبوديم
(بلكه همه جا حاضر و ناظر اعمال بندگان هستيم)!
(٩)
وزن كردن (اعمال، و سنجش ارزش آنها) در آن روز، حق است! كسانى كه ميزانهاى (عمل) آنها
سنگين است، همان رستگارانند!
(١٠)
و كسانى كه ميزانهاى (عمل) آنها سبك است، افرادى هستند كه سرمايه وجود خود را، بخاطر
ظلم و ستمى كه نسبت به آيات ما مىكردند، از دست دادهاند.
(١١)
ما تسلط و مالكيت و حكومت بر زمين را براى شما قرار داديم; و انواع وسايل زندگى را براى
شما فراهم ساختيم; اما كمتر شكرگزارى مىكنيد!
(١٢)
ما شما را آفريديم; سپس صورت بندى كرديم; بعد به فرشتگان گفتيم: «براى آدم خضوع كنيد!
» آنها همه سجده كردند; جز ابليس كه از سجدهكنندگان نبود.
(١٣)
(خداوند به او) فرمود: «در آن هنگام كه به تو فرمان دادم، چه چيز تو را مانع شد كه سجده
كنى؟» گفت: «من از او بهترم; مرا از آتش آفريدهاى و او را از گل!»
(١٤)
گفت: «از آن (مقام و مرتبهات) فرود آى! تو حق ندارى در آن (مقام و مرتبه) تكبر كنى! بيرون
رو، كه تو از افراد پست و كوچكى!
(١٥)
گفت: «مرا تا روزى كه (مردم) برانگيخته مىشوند مهلت ده (و زنده بگذار!)»
(١٦)
فرمود: «تو از مهلت داده شدگانى!»
(١٧)
گفت: «اكنون كه مرا گمراه ساختى، من بر سر راه مستقيم تو، در برابر آنها كمين مى كنم!
(١٨)
سپس از پيش رو و از پشت سر، و از طرف راست و از طرف چپ آنها، به سراغشان مىروم; و
بيشتر آنها را شكرگزار نخواهى يافت!»
(١٩)
فرمود: «از آن (مقام)، با ننگ و عار و خوارى، بيرون رو! و سوگند ياد مىكنم كه هر كس از آنها
از تو پيروى كند، جهنم را از شما همگى پر مىكنم!
(٢٠)
و اى آدم! تو و همسرت در بهشت ساكن شويد! و از هر جا كه خواستيد، بخوريد! اما به اين
درخت نزديك نشويد، كه از ستمكاران خواهيد بود!»