قرآن

سوره: التكوير
(١)
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
(٢)
به خورشيد و گسترش نور آن سوگند،
(٣)
و به ماه هنگامى كه بعد از آن درآيد،
(٤)
و به روز هنگامى كه صفحه زمين را روشن سازد،
(٥)
و به شب آن هنگام كه زمين را بپوشاند،
(٦)
و قسم به آسمان و كسى كه آسمان را بنا كرده،
(٧)
و به زمين و كسى كه آن را گسترانيده،
(٨)
و قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را (آفريده و) منظم ساخته،
(٩)
سپس فجور و تقوا (شر و خيرش) را به او الهام كرده است،
(١٠)
كه هر كس نفس خود را پاك و تزكيه كرده، رستگار شده;
(١١)
و آن كس كه نفس خويش را با معصيت و گناه آلوده ساخته، نوميد و محروم گشته است!
(١٢)
قوم «ثمود» بر اثر طغيان، (پيامبرشان را) تكذيب كردند،
(١٣)
آنگاه كه شقى‏ترين آنها بپاخاست،
(١٤)
و فرستاده الهى ( صالح) به آنان گفت: «ناقه خدا ( همان شترى كه معجزه الهى بود) را با آبشخورش واگذاريد (و مزاحم آن نشويد)!»
(١٥)
ولى آنها او را تكذيب و ناقه را پى كردند (و به هلاكت رساندند); از اين رو پروردگارشان آنها (و سرزمينشان) را بخاطر گناهانشان در هم كوبيد و با خاك يكسان و صاف كرد!
(١٦)
و او هرگز از فرجام اين كار ( مجازات ستمگران) بيم ندارد!

پخش اخبار زنده